گارنت میکاشیست‌های ارتفاعات حاجی قارا، شمال گلپایگان، بخشی ازسنگ‌های دگرگونی پهنۀ سنندج- سیرجان را تشکیل می‌دهند. لپیدوپورفیروبلاست و پورفیروپویی‌کیلوبلاست از جمله بافت‌های عمده و میکای سیاه (بیوتیت آهن‌دار)، میکای سفید (موسکویت و فری فنژیت)، کلریت‌های دگرگونی آهن و منیزیم‌دار (نوع I و IIb)، گارنت (آلماندین) و کوارتز، مهم ترین کانی‌های این سنگ‌هاست. کانی‌های فرعی شامل استروتید، آندالوزیت، پلاژیوکلاز، مواد کربن‌دار، اکسید آهن و تورمالین است. شواهد پتروگرافی، شیمی میکاها در کنار دیگر کانی‌های همراه و دماسنجی‌های تخمین زده شده، بیان‌گر آن است که پس از پیشرفت دگرگونی تا رخساره آمفیبولیت، مسیر دگرگونی به سمت کاهش فشار و نیز افزایش دما تغییر کرده است. شواهد موجود به حضور تودۀ نفوذی (به صورت محلی) اشاره دارد که موجب رشد پورفیروبلاست‌های گارنت، بیوتیت و موسکویت (در جهتی تقریباً عمود بر شیستوزیته قبلی سنگ) و آندالوزیت شده است. حضور کلریت، فری فنژیت و اکسید آهن، حاکی از رخداد دگرگونی برگشتی در طی کاهش حرارت و سرد شدن سنگ‌های مورد بحث در جریان بالاآمدگی است.
میرلوحی، اکرم السادات، خلیلی، محمود، طباطبایی منش، سیدمحسن و ماسونه، هانس. (1394). شیمی میکاها و رخداد دگرگونی در گارنت میکاشیست‌های ارتفاعات حاجی قارا، شمال گلپایگان. علوم زمین خوارزمی، 1(1)، 71–88. https://doi.org/10.29252/gnf.1.1.71
MLA
میرلوحی، اکرم السادات، خلیلی، محمود، طباطبایی منش، سیدمحسن، و ماسونه، هانس. "شیمی میکاها و رخداد دگرگونی در گارنت میکاشیست‌های ارتفاعات حاجی قارا، شمال گلپایگان"، علوم زمین خوارزمی، 1، 1، 1394، 71–88. doi: 10.29252/gnf.1.1.71
HARVARD
میرلوحی، اکرم السادات، خلیلی، محمود، طباطبایی منش، سیدمحسن، و ماسونه، هانس. (1394). 'شیمی میکاها و رخداد دگرگونی در گارنت میکاشیست‌های ارتفاعات حاجی قارا، شمال گلپایگان'، علوم زمین خوارزمی، 1(1), pp. 71–88. doi: 10.29252/gnf.1.1.71
CHICAGO
میرلوحی، اکرم السادات، خلیلی، محمود، طباطبایی منش، سیدمحسن و ماسونه، هانس، "شیمی میکاها و رخداد دگرگونی در گارنت میکاشیست‌های ارتفاعات حاجی قارا، شمال گلپایگان." علوم زمین خوارزمی، 1 1 (1394): 71–88, doi: 10.29252/gnf.1.1.71
VANCOUVER
میرلوحی اکرم السادات، خلیلی محمود، طباطبایی منش سیدمحسن، ماسونه هانس. شیمی میکاها و رخداد دگرگونی در گارنت میکاشیست‌های ارتفاعات حاجی قارا، شمال گلپایگان. علوم زمین خوارزمی. 1394;1(1):71–88. doi: 10.29252/gnf.1.1.71
