دشت خوزستان در جنوب باختری ایران حدود 9/3 درصد از مساحت کشور را در برگرفته است. این منطقه عمدتاً بهوسیله رسوبات کواترنری با ضخامتی بیش از 300 متر در برخی نواحی، پوشیده شده است. بررسیهای رسوبشناسی و زمینشیمیدر رسوبات پهنههای ماسهای، علاوه بر تعیین شاخصهای ژئوشیمیایی بهمنظور تعیین منشأ احتمالی ذرات، بررسی خصوصیاتزمین زیستمحیطی عناصر موجود در این ذرات و نقش آنها در آلودگی محیط زیست نیز حائز اهمیت است. دراینپژوهش، بر اساس روشهای استاندارد نمونه برداری برای بررسیهای رسوبات سطحی، 35 نمونهرسوبسطحی، برای انجام تحقیقات ژئوشیمی رسوبی و رسوبشناسیاز تودههای ماسهای 5 منطقه در دشت خوزستانبرداشتشد. نمونههادرآزمایشگاههای سازمان زمینشناسی کشوراز نظر دانهبندی وعنصری تجزیه شد. بررسیهای رسوبشناسینشاندهندۀایناستکه اندازۀ رسوبات در حد ماسه و ماسه گلی در برخی نقاط با کمی گراول است که با استفاده از پارامترهای آماری رسوبشناسی و بررسیهای مورفوسکوپی غالباً نشاندهندۀ منشأ بادی است که تحت تأثیر فرآیندهای آبی نیز قرار گرفتهاند. پژوهشهای ژئوشیمی رسوبی بر اساس پردازش و تجزیۀ فاکتوری و خوشهای دادهها در نرمافزار SPSS انجام شد که دومنشأاصلی برای عناصر موجود در رسوبات پهنههای ماسهای میتوان در نظر گرفت: عناصر
Cu, Li, Nb, Ni, Th, V, Zn, La, Pr با منشأ طبیعی، عناصر Zr, Ba, U, Sr تحت تأثیر آلودگیهای شیمیایی و تأسیسات نفتی (آنتروپوژنیک) است. نتایج تجزیۀ فاکتوری و خوشهای در تأیید هم است.
درویشی خاتونی، جواد. (1397). تجزیۀ آماری دادههای رسوبشناسی و ژئوشیمی رسوبی نهشتههای بادی استان خوزستان. علوم زمین خوارزمی، 4(2)، 151–168. https://doi.org/10.29252/gnf.4.2.151
MLA
درویشی خاتونی، جواد. "تجزیۀ آماری دادههای رسوبشناسی و ژئوشیمی رسوبی نهشتههای بادی استان خوزستان"، علوم زمین خوارزمی، 4، 2، 1397، 151–168. doi: 10.29252/gnf.4.2.151
HARVARD
درویشی خاتونی، جواد. (1397). 'تجزیۀ آماری دادههای رسوبشناسی و ژئوشیمی رسوبی نهشتههای بادی استان خوزستان'، علوم زمین خوارزمی، 4(2), pp. 151–168. doi: 10.29252/gnf.4.2.151
CHICAGO
درویشی خاتونی، جواد، "تجزیۀ آماری دادههای رسوبشناسی و ژئوشیمی رسوبی نهشتههای بادی استان خوزستان." علوم زمین خوارزمی، 4 2 (1397): 151–168, doi: 10.29252/gnf.4.2.151
VANCOUVER
درویشی خاتونی جواد. تجزیۀ آماری دادههای رسوبشناسی و ژئوشیمی رسوبی نهشتههای بادی استان خوزستان. علوم زمین خوارزمی. 1397;4(2):151–168. doi: 10.29252/gnf.4.2.151