منطقۀ بررسی شده در شمال غرب استان اصفهان در 25 کیلومتری شمال غرب شهرستان داران قرار گرفته است. ترکیب سنگشناختی تودۀ نفوذی منطقه شامل گرانیت و گرانودیوریت و سری ماگمایی آنها از نوع کالک آلکالن و محیط ژئوتکتونیکی آنها قوس آتشفشانی است. گرانیتهای منطقه با توجه به ویژگیهای ژئوشیمیایی دارای ویژگی گرانیتهای نوع I است. این تودۀ گرانیتوئیدی،پی سنگ دگرگونی به سن پالئوزوئیک (؟) را قطع کرده و منجر به تشکیل مرمر- اسکارن و هورنفلس با رخداد محدود در منطقه شده است. براساس پژوهشهای صحرایی و پتروگرافی، دو مرحلۀ اصلی اسکارنی شدن (پیشرونده و پسرونده) در منطقۀ بررسی شده شناسایی شده است. مرحلۀ پیشرونده با تشکیل مجموعۀ کانیایی بدون آب (گارنت، کلینوپیروکسن و ولاستونیت) مشخص میشود. در مرحلۀ پسرونده سیلیکاتهای بدون آب، به مجموعهای از کانیهای سیلیکاتی کلسیمی آبدار (اپیدوت، ترمولیت– اکتینولیت، وزوویانیت) تبدیل شده و در نهایت با افزایش CO2 محیط واکنشهای کربناته شدن مجدد صورت گرفته و سبب تبلور و جانشینی دوباره کلسیت شده است. نتایج تجزیههای ژئوشیمیایی و مقایسۀ الگوی عناصر اصلی گرانیتوئیدهای منطقه با سایر گرانیتوئیدهای اسکارنی شناخته شدۀ دنیا، نشان از انطباق این مجموعه با گرانیتوئیدهای مرتبط با اسکارنهای تنگستن، مولیبدن و قلع دارد.
یوسفی، اسرا، مکی زاده، محمدعلی و آیتی، فریماه. (1397). کانیشناسی و بررسی روابط پاراژنتیکی اسکارن بوئین میاندشت، پهنه سنندج- سیرجان. علوم زمین خوارزمی، 4(2)، 263–286. https://doi.org/10.29252/gnf.4.2.263
MLA
یوسفی، اسرا، مکی زاده، محمدعلی، و آیتی، فریماه. "کانیشناسی و بررسی روابط پاراژنتیکی اسکارن بوئین میاندشت، پهنه سنندج- سیرجان"، علوم زمین خوارزمی، 4، 2، 1397، 263–286. doi: 10.29252/gnf.4.2.263
HARVARD
یوسفی، اسرا، مکی زاده، محمدعلی، و آیتی، فریماه. (1397). 'کانیشناسی و بررسی روابط پاراژنتیکی اسکارن بوئین میاندشت، پهنه سنندج- سیرجان'، علوم زمین خوارزمی، 4(2), pp. 263–286. doi: 10.29252/gnf.4.2.263
CHICAGO
یوسفی، اسرا، مکی زاده، محمدعلی و آیتی، فریماه، "کانیشناسی و بررسی روابط پاراژنتیکی اسکارن بوئین میاندشت، پهنه سنندج- سیرجان." علوم زمین خوارزمی، 4 2 (1397): 263–286, doi: 10.29252/gnf.4.2.263
VANCOUVER
یوسفی اسرا، مکی زاده محمدعلی، آیتی فریماه. کانیشناسی و بررسی روابط پاراژنتیکی اسکارن بوئین میاندشت، پهنه سنندج- سیرجان. علوم زمین خوارزمی. 1397;4(2):263–286. doi: 10.29252/gnf.4.2.263