منطقۀ بررسی شده در شمال غرب استان اصفهان در 25 کیلومتری شمال غرب شهرستان داران قرار گرفته است. ترکیب سنگشناختی تودۀ نفوذی منطقه شامل گرانیت و گرانودیوریت و سری ماگمایی آنها از نوع کالک آلکالن و محیط ژئوتکتونیکی آنها قوس آتشفشانی است. گرانیتهای منطقه با توجه به ویژگیهای ژئوشیمیایی دارای ویژگی گرانیتهای نوع I است. این تودۀ گرانیتوئیدی،پی سنگ دگرگونی به سن پالئوزوئیک (؟) را قطع کرده و منجر به تشکیل مرمر- اسکارن و هورنفلس با رخداد محدود در منطقه شده است. براساس پژوهشهای صحرایی و پتروگرافی، دو مرحلۀ اصلی اسکارنی شدن (پیشرونده و پسرونده) در منطقۀ بررسی شده شناسایی شده است. مرحلۀ پیشرونده با تشکیل مجموعۀ کانیایی بدون آب (گارنت، کلینوپیروکسن و ولاستونیت) مشخص میشود. در مرحلۀ پسرونده سیلیکاتهای بدون آب، به مجموعهای از کانیهای سیلیکاتی کلسیمی آبدار (اپیدوت، ترمولیت– اکتینولیت، وزوویانیت) تبدیل شده و در نهایت با افزایش CO2 محیط واکنشهای کربناته شدن مجدد صورت گرفته و سبب تبلور و جانشینی دوباره کلسیت شده است. نتایج تجزیههای ژئوشیمیایی و مقایسۀ الگوی عناصر اصلی گرانیتوئیدهای منطقه با سایر گرانیتوئیدهای اسکارنی شناخته شدۀ دنیا، نشان از انطباق این مجموعه با گرانیتوئیدهای مرتبط با اسکارنهای تنگستن، مولیبدن و قلع دارد.
